ช่วงเวลา แห่งการรอคอยใครสักคน. . . 

การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะ . . . การรอคอยที่ จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอย ใครสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
ยิ่งรอ . . . ยิ่งเหมือนเข็มนาฬิกา เดินช้าเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้ว ก็ดูเหมือนยิ่งนานกว่าเดิม

และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น
ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง
. . . พอๆ กับความอ่อนไหว

แต่ก็เป็นโอกาสดี . . . ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก
โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน

ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . .
คนคนหนึ่ง คือ . . . คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย
และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย . . .
. . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .
ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา
ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ . . .
และเมื่อถึงเวลานั้น . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล

ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากว่าเป็นใครสักคน . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย
. . . แต่หากรอคอยแล้ว มีแต่ทำให้คุณเจ็บ และเจ็บ
ก็สู้อย่ารอ . . . จะดีกว่า . . .

วันนี้เมื่อ 2 ปีที่แล้ว.........

เป็นวันที่ชาวใต้ฝั่งทะเลอันดามันต้องพบการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

เป็นวันที่ชาวใต้ได้พบกับ..ปีศาจในชุดเสื้อคลุมสีขาว..ที่เรียกกันว่า

...................... "สึนามิ" .......................

และเป็นวันที่ชาวใต้ที่ได้ประสบกับ "สึนามิ" จะไม่มีวันลืมเลือนได้แน่นอน

เป็นวันที่เรา...สูญเสียญาติพี่น้องไปถึง 7 คน

(จนบัดนี้เรายังหาร่างที่ไร้วิญญาณของญาติไม่พบอีก 6 คน)

เป็นวันที่เรา...สูญเสียเพื่อนที่ดีๆและน่ารักไปถึง 3 คน

หนึ่งในนั่น...เป็นเพื่อนที่เรารักมาก รักมากถึงกับว่า..ตายแทนกันได้...

เพื่อนเราคนนี้ชื่อณัฐกัญญาหรือเพื่อนๆเรียกเธอว่า "น้องแหม่ม"

เพื่อนเราคนนี้เพิ่งแต่งงานได้เพียง 25 วันเท่านั้นเองและที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น

เพื่อนเราคนนี้ กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆเราเองรอวันที่จะได้เป็นแม่ทูนหัวของหลาน

แต่...สึนามิ...ปีศาจร้าย..กลับมาพรากเพื่อนและหลานพร้อมสามี

ไปอย่างไม่มีวันกลับ..........

จวบจนวันนั้น วันที่ 26 ธันวาคม 2547

จนถึงวันนี้.....วันที่ 26 ธันวาคม 2549

เป็นระยะเวลา 2 ปี เต็ม......ที่เรายังนอนฝันถึงเพื่อนเราคนนี้อยู่เสมอๆ

เรายังไม่เคยลืมเพื่อนรักเราคนนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว....

หลับให้สบาย หากชาติหน้ามีจริง

ขอให้เราสองคนกลับมาเป็นเพื่อนรักกันอีกนะ "แหม่ม"เพื่อนรัก